Njerëzimi po shpërngulet për jetë më të mirë

AZILI-MIZORIA E JETЁS SHQIPTARE

Hadi Osmani-F.Sllupçan

Duke u nisur në parimin se me liberalizimin e vizave Maqedonia ka arritur një standard europian dhe hapja e kësaj rruge të çon drejt Europës po shohim një dukuri tjetër rënqethësee duke aluduar në parimin se shumica e qytetarëve shqiptar  kanë shkuar  nëpër vende të ndryshme dhe ndoshta edhe nuk do kthehen më.Njeriu më fatbardhë e i lumtur është njeriu me ndërgjegjen gjithnjë të dehur , me dëshirën përtej vehtes.Ata që e kalojnë jetën në errësirën e kufizuar, të ngushtë e mbytëse të trupit,edhe nëse ndodhen në saraje, në fakt janë në errësirë.Kjo është thjesht një mendim filozofik i njeriut dhe për njeriun, që paraqet një paradoks tonin , të popullatës sonë e cila në saj të pamundësisë financiare arrin deri në cakun e vendit Europian të fitojë diçka, qoftë edhe një euro për të marrë një dhuratë të vogël dhe të tregojë se ja isha unë atje ku nuk do arrija kurë.Dukuria e këtillë po ndodh në komunën e Likovës dhe Kumanovës ku një numër i madh i qytetarëve shqiptar nga Maqedonia, janë shpërngulur në drejtim të  Europës Perëndimore për një jetë më të begatshme dhe më të mirë.Mirëpo këta persona si duket ende nuk e kanë kuptuar se Europa nuk të mban ashtu lehtë si duam ne, dhe sa duam ne.Jeta ka plot halle dhe brenga dhe rasti i këtllë i liberalizimit të vizave erdhi si medalion i artë mes popullit tonë.Jeta e rëndë ekonomike dhe sociale mundësoi që shumica  prej këtyre të shpërngulen në viset e ndryshme por me të vetmin qëllim të rrijnë atje dhe të bëhen mysafirë të  vendit të tyre.Europa ka ligje, ka kanun dhe i përmbahet këtyre ligjeve.Jam unë dëshmitar i kohës që  jetoj larg dhe jam shpërngulur në saj të asaj që quhet jetë më e mirë.Dëshira e gjithë kësaj është dhe  vërehet nga qasja strukturale e jetës këtu dhe jetës atje ku jeton dhe merr frymë populli shqiptar, mëmëdheu..Po bëj një apel nga menda ime, nga logjika ime për ju  motra e vëllezer te dashur, mjerimin e vuajtjen tuaj kurr nuk i kemi harruar, kurr nuk i kemi hedhur mbrapa krahëvet dhe kurr  nuk i kemi mbyllur sytë para tyre..Kurrë mos mendoni se jeta në mërgim është e ëmbël dhe e bukur, këtu nuk ka ajër, nuk ka gëzim, vetëm mllef, dëshpërim dhe punë.Gjendja në Maqedoni është tejet e rëndë, për këtë jemi dëshmitarë të gjthë ne që e shofim nga larg dhe ju që shikoni nga afër por azili që ju kërkoni në këtë këto vend europian është i pamundur për këta qytetatë të gjorë që kërkojnë strehë në botën e largët.Bajroni ka thënie të bukur dhe tejet të mençur “Unë jam hi aty ,ku dikur isha zjarr”.Këtë do e lidh më mërgimtarët tanë dhe vehten time, dikur ishim zjarr në atdheun tonë, ndërsa në mërgim je vetëm një hi në haresë të kohës.Dëshirat, përpjekjet obligimet janë rruga që na detyroi të ikim larg, dhe kjo është timoni I jetës mizore !Këtej, larg atdheut, jemi familjarisht të burgosur!...Këtej jemi seriozisht dhe tmerrësisht të rrezikuar nga asimilimi.Ne, po na ndjekë fati i shumë paraardhësve tanë, kudo nëpër botë si në Turqi, Itali, Amerikë ,Siri etj.Dhe kjo na dëmton qenien tonë pellazge dhe ilire dhe kjo është asgjë më shumë e asgjë më pak por vetëm se një ngushëllim për ne, dhe realitet për kombin tim që të dijë se kjo është zija e mërgimit.Zvaranikët e Qeverisë nuk po marrin në duar si duhet Qeverinë dhe e gënjejnë popullin me dokrra të shumta se një ditë do të bëhët më mirë.Si do të ndjehemi kur në shkollat e Kumanovës mungojnë shumë fëmijë që kanë ikur me familjet e tyre në Europë, si do të ndjehemi kur nga komuna e Likovës po shpërngulen familja të shumta shqiptare , si do të isha i gëzuar, kur fshati im Sllupçani po harohet nga shteti dhe askush nuk pyet deri kur do të durojmë këtë tmer dhe mizori.Problemet s’kanë të sosur ndaj dhe pushtetarët nuk duhet të rrinë duarkryq por të shqyrtojnë këto prapavija negative sepse fundja këta janë shtylla e civilizim ,por kjo është vetëm një titull i tyre, ndërsa praktika askund spo zbatohet. Kjo është historia e zymtë, tmerri i tmerreve, ku një kombi i cënohet gjuha, flamuri, drejtësia! Shumë shkurtpamës do të thonë se ne po flejmë në trandofila dhe se këtu rrjedh “mjaltë e sheqer! Të gjithë janë me një vizion se ne bëjmë jetë mondane, jetë lluksi, moderne, por ne jetojmë si robër dhe jemi robër te botës së huaj.Truri I shëndoshë po vjen dita ditës këtu në mërgim, sepse atje nuk ka perspektivë, nuk ka gjallëri dhe këtu ata i shfrytëzon dikush tjetër si pastrues ose sharaxhi.Sa ironi e rallë!Kjo është jeta, të durosh, të ikësh dhe në fund të të kthejnë!

Inferioriteti  I madh  qeveritar ka mundësuar shpërngulje të tillë për bashkëvendasit e mi, kjo është problem kyç që duhet zgjidhur në cilëndo mënyrë sepse vendi kërkon shpirt shqiptari, nuk kërkon azil në trojet e huaja,

Duke pasur si bazë eksperiencën , mënyrën kapitaliste dhe duke u thirur në elementin patriotik, krahun e punës, resurset natyrore, shqiptarët  duhet të qëndrojnë në vatanin e tyre, por koha ikën dhe këta të gjojë e presin ditën e bukur , të nesërmen e idhët pa punë krahu , pa asnjë mbështetje parimore dhe humane, vetëm për ata që janë pre e politikës ka punë, ka poste, ka ardhmëri, ndërsa ata që janë inferiorë të politikës janë të “nemur” nga Zoti dhe vehtja.Qarja dhe dënesja është pak kurr mendon se sa kanë ikur dhe sa do të ikin nga mëmëdheu jonë….

APOKALIPSI -ERËSIRA E PAFUND DHE DËNESJA E VARGUT

Po vij në një vend ku ka halle populli shqiptar, kam ankth kur do dëgjoj vetëm për politikë, një storie aktuale, histori e pafund e këtyre viteve, bestytni , gënjeshtra, marëzi , naivitet, kjo është realiteti, jam pesimist në këtë drejtim sepse këtë lojë të hidhur e luajnë disa parti politike shqiptare, po thurin disa gjëegjëza dhe përgjigjen duhet ta gjejnë nga  shqiptari.Dhe eksplodoj!!

Hadi Osmani-F.Sllupçan-Zvicer

Gjithçka me duket perfekte, por  frymëmarja më ngadalëson të nis drejt një rruge të cilën mezi e prisja me kohë duke imagjinuar ngjarje dhe kujtime, qofshin ato të lumtura ose me dhimbje.Meditoj dhe pres të zgjohet dita.Fjala merr dhenë, une po nisem e meditoj….Natyra më ngjallet, më jep diell, dhe unë jam i vetëdijshëm se jam i zgjuar, nuk ka errësirë, dielli po lind, po dalin zogjtë nëpër skutat e tyre dhe cicërimat  më thonë  një fjali kallëzuesore: NISU!!!!!

Dhe unë nisem me shokët e mi, po shkoj drejt një vendi të bekuar, ku kam mall, kam familjen, kam nënën e cila me lot në sy pret afër ditares të sheh kush është te dera, ndoshta Biri im, nga larg, nga fundi i botës , botës së akullt, botës së vetmuar, pa ngrohtësi, pa ndjenja, botë pa shpirt dhe  e mekanizuar me ligje dhe me robotë, e në këtë rast këta të fundit jemi ne, shqiptarët e mjerë, të cilët jemi  shpërnda kudo dhe po asimilohemi gradualisht.Jeta ikën, ne duhet ta jetojmë, por e jetojmë pse duhet dhe jo pse kemi dëshirë, në këtë çast  më ndalet fryma…më kap në fyt stresi i madh që kam në zemër dhe po bëhem artist i jetës, gjoja se jam i lumtur me këto gjëra që mi ka ofruar Zoti, e ky i fundit më jep pak shpresë të jetoj sepse besojmë, duam nuk duam, këtu kemi përkrahje, askund tjetër…

Po vij në një vend ku ka halle populli shqiptar, kam ankth kur do dëgjoj vetëm për politikë, një storie aktuale, histori e pafund e këtyre viteve, bestytni , gënjeshtra, marëzi , naivitet, kjo është realiteti, jam pesimist në këtë drejtim sepse këtë lojë të hidhur e luajnë disa parti politike shqiptare, po thurin disa gjëegjëza dhe përgjigjen duhet ta gjejnë nga  shqiptari.Dhe eksplodoj!! I liroj të gjitha ndenjat, çmendem në pafundësi, bërtas, shqirrem, kërcej, qaj, dhe hidhem në humnerë.Apokalipsi rreth meje!Po përmbyset bota nga vajet e popullit, njerëzimi po merr tatëpjetën, askush nuk beson në të mirën e gjithësisë, revolucioni i skamjes po afrohet dita ditës, por përsëri ka një shkëndi shprese, në krye të shtëpisë së ligjeve kuvendojnë vëllezërit tanë, politikanët e shquar, të cilët jenë aty ku janë, u ra një llotari por ku është fati i popullit?Fati është në duart e Nikolla Gruevskit, në duart e partisë shqiptare në pushtet, në duart e askujt…..

Ne jemi të vetëdijshëm se ndodhemi në një process status-quo,përshpejtohen ngjarjet  për në sferat e jetës, por ekonomia e këtij shteti po ulet dukshëm, e në këtë rast të kujtohen “Tollumbat e Lulit të vocër”te Migjeni, tollumba që po shfaqen edhe sot e kësaj dite tek fshati im në Sllupçan, rezistencë e pashoqe e këtij mjerimi fatal.Zgjidhja është e kuptueshme, të kërkohet nga Qeveria punësimi i shqiptarëve, së paku të jeni këtu vëllezër, kënaquni më bukë e me kripë , mërgimi është plagë e madhe në shpirtin tonë, shkuam sepse na detyroi jeta, ndërsa ju jeni këtu, reformoni jetën me ngulm dhe nisni drejt rrugës së Integrimit Europian.

Këmba e Gruevskit po shkel në secilin shpirt të shqiptarit, sepse lirinë ia japin të gjithë, gjëgjësisht partia në pushtet-BDI. Sllavët në shpirt, kanë  një krimb që u lëviz shekuj më radhë në barkun e tyre me helm e pa gjak, ndërsa këta të fundit nuk po e ndalojnë me një term -JO dhe JO. Kënaqësia e tij e pashpirt po na dërgon në batica e zbatica e askush nuk zgjohet nga gjumi i përjeshtëm dhe nga zhgjëndrra e keqe t’i thotë këtij njëriu-Ndal.Mjaft po vuajmë, jemi sakrificë e jetës, duam paqe ne trojet tona, ne jemi racë e butë dhe këmba e huaj shkel kudo.Vendime diskriminimi po vijnë nga Qeveria aktuale, po shkatërohet secili dikaster, kultura, ekonomia, infrastruktura,  dinjiteti i shqiptarëve, kontradikta të shumta mes këtye dukurive dhe fundi pa sukses.Mirëqenia e të gjithë qytetarëve  të Republikës së Maqedonisë është të jemi në hap me kohën e jo të na përmbys ajo.Por këta shqiptarët tanë në pushtet, sikur e kanë haruar se ka orë , ka kohë, ka muaj, vite, ditë, momente..duhet të kujtohen se pas tyre pret një ushtri e tanë, është populli shqiptar i cili kërkon hisen e vet nga minisrat të cilët duhet të hapin dritën jeshile për të mirën e shqiptarëve. Dënesja e vargut tim nuk është asgjë tjetër, vetëm një metaforë e çthurur, sepse jemi në dorën e shkaut, në klithmën e vajit, në meridianët e  botës , nën maskat e turbullta të partisë në pushtet, e cila nuk bën asgjë tjetër vetëm pluhur në erë.Me një  buzëqeshje cinike, po afrohem drejt vendit tim, në tokën mëmë, në shtëpinë time, por e di se do vërej demaskime të shoqërisë, ndjej mall dhe urejtje, ndjej neveri për politikën e pistë.Ndërkohë me përshkon një meditim tjetër, jam i zgjuar, mendoj për një personalitet të dukshëm që mund t’i bëjë ballë armikut, sllavit, Gruevskit, Ivanovit, politikës së ngjeshur me urejtje.Partia Demokratike Shqiptare mban në zemër  simbolin e shqiptarisë, Besën shqiptare.Nuk kam për qëllim të reklamoj dikë, por mendoj se vetëm kjo e ndal Gruevkin dhe “elitën e tij”.Tani jemi në një teatër , ku po luajnë shumë artistë në skenë, me role të ndryshme , me shpirt të sulmuar dhe me viktima të çastit.Nën pranga është populli, roli kryesor, ndërsa Gruevski po mban rol të dytë.Këtë rol mund ta përjashtron nga teatri vetëm PDSH-ja në krye me Menduh Thaçin.Meditimi  po bëhet realitet, kjo do të ndodhë, këtë e dimë ne që jemi larg, dhe ju që jeni afër , tek vendi im.Unë erdha këtu, i gjeta të gjithë, por ngadalë po vdes , në mëshirë të fatit, me shpresa tek kombi im shqiptar se një ditë do të bëhet mirë e ne do ua kemi zili për jetën tuaj që e gëzoni në atdhe…Apokalispi po vjen ngadalë, rreth hapave të mi, rreth nesh, pushteti do përmbyset, e më pas do vijë pranvera.

PËR KË PO BIEJNË KËMBANAT

Një parti në pushtet-fitore për të gjithë shqiptarët

Do të ishe mirë , të gjithë ata që mendojnë se duhet t’i bashkangjiten këtij tabori politik, dhe të nisin e të mendojnë se Maqedonisë i nevojitet një parti, një lapidar, një karvan, dhe me këtë të nisën Marathonomaku  drejt fitores së tij.

 Hadi Osmani-F.Sllupçan-Zvicër

Bashkimi kombëtar, vetëvendosja  e popullit shqiptar është çelësi dhe suksesi i kombit tonë në Maqedoni.Ndarja e kulaçit dhe hises së këtij shteti nuk është asgjë tjetër vetëm se një përçarje dhe smirë mes etniteteve të ndryshme.Nëse vërejmë më gjatë dhe me një antagonizëm të thellë, do të shofim se këtu nuk ka asnjë “mëkatar”. Krejt janë të çiltër dhe të pastër në ide, ndërsa brenda tyre kolonizohet një rrjet i rezikshëm me parazitë, që po vijnë e shkojnë dhe vetëm tek ata po shkon hisja e shtetit.Ka vetëm një komb, kombi shqiptar, që po pret një shkëndi shprese këtu  në vendin tonë që të hapen dyert e demokracisë, lirisë, kulturës dhe traditës shqiptare.Këtë e pret Kosova, Shqipëria, Labëria, Çamëria sepse ne jemi një komb, kemi një flamur dhe një gjuhë, gjuhën  shqipe.

Si të arijmë deri tek lapidari i shqiptarisë, deri tek të drejtat tona të perëndisë në Maqedoni? Pyetja është ndoshta pak diskutabile dhe e rëndë për t’u përgjigjur, sepse don kohë dekada, vite, ose edhe  vetëm një moment..

Maqedonia është gati 20 vite në tranzicion, hyjnë e dalin parti politike shqiptare dhe maqedonase, ka rënie dhe ngritje në ekonomi, ka bazament të dobët në politikë, ka korupsion dhe vrasje, plagosje, sharje , kompromitime dhe fundi një agoni e erët për popullin shqiptar.

Në këtë shtet po funskionojnë parti të shumta politike shqiptare ndaj dhe ne , të mjerët shqiptarë po ndahemi copë copë , në klane, në bestytni , në parti, në çerdhe të vogla dhe kështu  populli po ndahet si buka e ftohtë dhe pësojnë me veten e tyre, ndërsa karizmat politike po kënaqen nën strehën e Parlamentit.Duam , nuk duam kjo ësht realiteti i kohës, është periudhë tranzicioni, secili shef të regullon vehten e tij, duke mos aluduar se prap shpinë është një tabor i madh, që quhen shqiptarë, dhe që kanë strehë në këtë vend.Krejt jeta po vëzhgohet me një urejtje të madhe, sepse nuk ka shpresë, nuk ka zhvillim, dhe tash po presim ndoshta ky vit, 2010 të sjell fat dhe lumturi në shtëpitë tona. Përçarja e madhe po merr dhenë, kush me një parti e kush me tjetrën, partitë politike , të gjitha shesin  platforma e programe, ndërsa asnjëra parti, sidomos ajo në pushtet nuk merr një rol kryesor në skenën politke të Qeverisë.Dhe kshtu secili nga ata kush I bie patkoit e kush kalit dhe asnjëri nuk i bie kokës së tij të sheh se duhet të funksion një parti e madhe shqiptare, të luftohet për këtë çështje madhore, dhe atëherë do të mbijeton paqa dhe mirësia mes etnieteve të ndyshme.Kjo është mënyra me e mirë për të mposhtur Nikolla Gruevskin dhe elitën e tij që po dirigjojnë këtë vend të nemur nga vetë ata, sepse mbijetojnë nën kurizin e shqiptarëve dhe në kurizin e të varfërve, e këtë skamnorë jemi ne këtu që po jetojmë nën hisen tonë, ndërsa jemi peng të dikujt tjetër.

Më unike do ishte sikur të kemi një parti polike shiptare në këtë shtet, nëse shkrihen të tjerat, atëherë vendi ka prosperim, nëse ndahemi edhe më tej, atëherë, nuk ka sukses jeta, vendi, politika dhe shqiptarët në përgjithësi.Përçarjet politike kanë qenë të përhershme në dekada e shekuj të tërë.Por duhet të dijmë se kët stereotipe dëmtojnë kombin shqiptar, ndërgjegjen e pastër dhe konsolidimin e saj.Jemi unanim nëse në Maqedoni krijohet një parti e madhe shqiptare, një tabor i mirëfilltë diplomatik e kuadër të fortë që të mposhtim Nikolla Gruevskin dhe VMRO-DPMNE, LSDM, PLD dhe parti të tjera politike ,vetëm me krijimin e një partie shqiptare.Kjo ndoshta është ëndërr e parelizuar, por një ditë do të ndodh, një ditë kur popullit do i vjen në majë të hundës dhe do thotë pse eksistoj unë, për qejfin e dikujt apo jam shtyllë e njerëzimit në këtë vend të nemur dhe pa shpresa…Jemi gjigand të fjalës së shkruar, jemi popull që dimë se çka është e mira dhe e keqja, e dimë së si po rreh zemra e këtij shteti, e dimë se partia në pushtet, po hap plagë të njëllosura në familje, papunësia dominon në çdo skaj të jetës, institucionet po “ngordhin”, shqiptarët po ikin në mërgim, dhe fundi është skëterë…PDSH po tenton për të mirën e shqiptarit, këtë e dimë krejt, në saj të polemikave të shumta që po ndodhin në debate të ndryshme. Po sikur të krijohet kjo parti e vetme në pushtet???

Do të ishe mirë , të gjithë ata që mendojnë se duhet t’i bashkangjiten këtij tabori politik, dhe të nisin e të mendojnë se Maqedonisë i nevojitet një parti, një lapidar, një karvan, dhe me këtë të nisën Marathonomaku  drejt fitores së tij.Jemi të pjekur dhe të vetëdijësuar se PDSH derisa ishte në pushtet, morri hisen e vet, dhe në fund ia ngushtoi trurin Gruevskit, duke i dhënë kushte të domosdoshme për të kryer drejtësinë mes etniteve dhe në fund doli nga Qeveria , për një qëllim , nuk arritën në kompromis dhe dolën sepse kjo parti ka guxim, trimëri dhe nuk dëshiron hile dhe gënjështra të kulluara.Të kesh ego është vetia më e mirë e njeriut, dhe këtë ego e ka kjo parti politike.Të gjitha këto janë fakte, dhe unë po shkoj pas fakteve, një parti shqiptare në pushtet do të krijojë sovranitet të madh, dhe do merr drejtësinë që më shekuj ka munguar në këtë shtet, në shtetin e Maqedonisë.

GRUEVSKI-DHELPRA QË HA PULAT NË KOTEC

ARISTOTELI -“NJERIU ËSHTË KAFSHË POLITIKE “

Jo më kot një analist i Shqipërisë, tha se si mundet një njeri që është vetëm një ekonomist, një boksier të arrin shumë në këtë Maqedoni dhe të shkelë dinjitetin e shqiptarëve.Dhe kjo është më se e vërtetë, sepse nuk është ndonjë i zbritur nga qielli por është asgjë tjetër vetëm se një megaloman, që shtrydhet e lazdrohet se është dikushi, dhe këtë e ngrejnë në qiell ata njerëz që janë shërbetorë të tij , të vegjëlit e dhelprës, në këtë rast, dhelpra (Gruevski), hyn në kotecin e pulave(Partia në pushtet) dhe i han ata të gjithë, por ndonjëherë edhe I vjell.

Hadi Osmani-F.Sllupçan-Zvicër

Aristoteli ka thënë “Njeriu është kafshë politike”.Jo më kot përdoren këto fjalë në jetën e përditshme sepse me këto thëni ushqejmë trurin tonë të lodhur nga disfatat e njëpasnjëshme të vendit dhe nga bëmat dhe vreri që kemi në zemër.Çdonjëri ndoshta ishte pajtuar me thënien e Aristotelit sepse njeriu është qenie sociale ndërsa me lindjen e pronës private bëhet egoist dhe kështu lindin pakënaqës të shumta në shtet, në jetë dhe në famlje.Por nëse flasim me sy hapur ose tërthorazi ka të drejtë kur e quan njeriun kafshë, por ne për dallim nga ata  dimë të flasim dhe të komunikojmë, ndërsa kafshët , këtë mundesi nuk e kanë.Fundja, ky është qëllimi i individit të ndërtojë marrëdhëie me të tjerët dhe të jetojë me ta.Në disa raste njeriu këkron fuqi.Dhe këtë fuqi mund dhe duhet t’a arijë më të tjerë.Por rethanat kontaditat  , ambienti  dhe ekserienca e jetës e çon njeriun të shkëputet nga instikti personal dhe arrin në egoizëm.Ndoshta do themi pse e gjithë kjo filozofi në tekst por e gjitha kjo ka një qasje na çon drejt një rruge të sigurtë, realitetin e kohës.Jemi dëshmitarë se në vendin tonë , në Maqedoni për çdo ditë gati ka përplasje të njëpasnjëshme me maqedonasit, me vetë shqiptarët, pra me të gjithë.Kjo tregon qartë se duhet dhe ka nevojë për zgjedhje të parakohshme parlamentare, duhet të ndodhë kjo sot apo nesër.Duke aluduar në atë se njeriu është shndërruar në “kafshë”, ne kemi shembull tipik , kryeministrin e kërij shteti tanimë pa emër , Nikolla Gruevski.Ku është qëllimi i tij dhe deri kur do të zgjasë kjo, këtë e din koha. Ai tanimë nuk po e frenon vehten e tij, por sulmon me të madhe me projekte antishqiptare, dhe fundja edhe antishtetërore, me egoizëm altruist, me frustracione anti shkollore, me demagogji dhe me antishqiptarizëm të tërthortë.Jo më kot një analist i Shqipërisë, tha se si mundet një njeri që është vetëm një ekonomist, një boksier të arrin shumë në këtë Maqedoni dhe të shkelë dinjitetin e shqiptarëve.Dhe kjo është më se e vërtetë, sepse nuk është ndonjë i zbritur nga qielli por është asgjë tjetër vetëm se një megaloman, që shtrydhet e lazdrohet se është dikushi, dhe këtë e ngrejnë në qiell ata njerëz që janë shërbetorë të tij , të vegjëlit e dhelprës, në këtë rast, dhelpra (Gruevski), hyn në kotecin e pulave(Partia në pushtet) dhe i han ata të gjithë, por ndonjëherë edhe I vjell.Sikur të mendojmë pak më ndryshe do vërejmë se ne mundemi ta përdhosim këtë njeri të ligë, duke iu këndërvyer të gjithë , duke dalë në shesh dhe të themi se ky është ai që futi sherr mes shqiptarëve , ky është ai që ndaloi gjuhën  shqipe dhe po fut gjuhën maqedonase tek vogëlushët shqiptar dhe ky njeri duhet të largohet nga Qeveria.Kjo është fushatë elektorale për popillin ,  që ne të gjithë duhet t’a bëjmë dhe ta zbatojmë. Na duhet fuqi, fuqinë e kemi , na duhet ambicje , ambicjen e kemi, vetëm na duhet guxim.Vetëm kështu do të mposhtim tiraninë dhe uzurpimin sllav.

Më brengos fakti se partia shqiptare në pushtet, tani po bën karvan nëpër qytete të ndryshme me qytetarët gjoja të arsyetohet me atë se BDI ka arriutur të bëjë shumë, ka premtuar shumë, por ata premtime sikur i harroi që ditën e parë.Duhet ta dijnë se edhe populli tanimë e di se kush janë ata, dhe pse e bëjnë këtë karvan të gjatë e po zgjerohen me të madhe nëpër fshatra e qytete,po hidhen si majmunër nëpër drunj të kapin diçka të ngrënë, kuptohet për vota.Janë të vetëdijshëm dhe po ndjejnë erën e zgjedhjeve të parakohshmë dhe tani mundohen të ndezin shkëndi zjarri e të ngrohin sado pak popullin me gënjeshtra.Po bëjnë lutje mos ndoshta populli është ende në agoni e spo kupton se çka po ndodh në këtë shtet e në vendin e tyre.Mos ndoshta kanë harruar se ky popull nuk ka bukë të hajë, nuk ka strehë kur të jetojë, nuk ka libra për fëmijët e tyre, nuk kanë dru për dimër, nuk kanë dritë në dhomë, këta si duket i kanë harruar, ndaj dhe populli besojmë  se do i harron edhe këta  një ditë.Varfëria e tejskajshme sikur duket tanimë e ka ndaluar hovin dhe fuqinë  e tyre politike, ata vazhdojnë të mbeten egoistë të kohës, por njeriu mban shumë në shpinë dhe një ditë i hedh në tokë të gjitha.Nuk ka më njerëz në këtë vend që duan egoizmin, nuk durojnë më as edhe fijen e flokut në fytyrën e tyre, gjithçka u duket zi dhe kjo tregon se është mbushur kupa e mllefit.Të potencojmë se këta të zi janë deputetët e ministrat shqiptar që po luajnë vallen e djallit dhe nuk meren me vallen e engjujve.Kjo është paradoksi i kohës, sepse shoqëria e civilizimit ka mundësuar që këta persona të humbin edhe unin  e  vet për interesa personale dhe vetanake.Shoqëria e këtillë po shkatëron një popull, një komb të gjerë shqiptar të cilët e dhanë votën e tyre dhe kjo shkoi huq , por shpresa është e madhe, tanimë do happen portat e zgjuarsisë dhe shpresojmë se do regullohen të gjitha punët që kanë mbetur e shekuj pas mureve të vajit dhe shkretëtirës së pafund.

Thembra e Akilit nën shënjestër nga  maqedonasit

Protektorati ndërkombëtar ofron zgjidhje për në Bashkimin Europian

Hadi Osmani-F.Sllupçan-Zvicër

Në dallgën e shkumbave të mëdha, në oqeanin  pa qetësi ,  me lundra e me  anije, po bën ballë me halle e probleme  populli fisnik, ndërshekullor, shqiptarët e Maqedonisë të cilët kanë të ndarë zemrën në copë-copë sepse jo më kot janë të degraduar, të vuajtur dhe ende nuk ka “HAPY END ”….ndërkaq jeta vazhdon ndërsa ne presim një shkop magjik, apo dhe një zanë mali të vijë dhe të shndërrojë skëterën në liri, demokraci dhe ajo që më së shumti na dhemb, është drejtësia.Se si është situata në Maqedoni, këtë e dimë të gjithë, edhe ata shqiptarë që jetojnë atje, edhe shokët e mi që janë të shpërndarë në vendet-tejoqeanike dhe unë këtu nga Zvicra, nga një shtet kontinental në Europë, shtet me një element të përbashkët , rregullimin politik, dhe një shtet “Neutral” në saj të rrugës së politikën neutrale.Dhe ne që po shohim këtë dukuri,meditojmë dhe pyesim vehten po sikur të jetë edhe mëmëdheu im kështu, të ketë zhvillim ekonomik, ifrastrukturë, kulturë europiane, dhe fundja një politikë neutrale dhe pa brenga.Ky është vetëm një ëndërr e kurdisur nga unë, sepse realiteti është ndryshe dhe këtë e dimë të gjithë.Paragjykimet se ne do hyjmë në Bashkimin Europian tanimë janë mbylllur.Kjo fuqi e madhe, ia dha “shqelmin” edhe njëherë këtij shteti.Ditë më parë një analiste maqedonase në një intervistë ka thënë se me këtë gjest,Maqedonia nuk bie në “komë”,dhe në këtë rast më së shumti humb BE, ndërkaq këta ende nuk  e dinë se kush është humbësi, apo ashtu ua ka qejfi të thonë.Dhe tani të gjitha ata kërkesa që i ka populli po vegojnë  po veniten, askush nuk di të tregojë diçka konkrete për popullin shqiptar, si të shkojmë më tej.Por ka opsione të bukura, dhe mbresëlënese nga lideri i PDSH, Menduh Thaçi, protektorati ndërkombëtar. Sipas tij,  protektorati ndërkombëtar është zgjidhja e vetme për nxjerrjen e Maqedonisë nga kriza e thellë në të cilën ndodhet. Një vit pas vendosjes së protektoratit duhet të organizohen zgjedhje të parakohshme, të cilat do të organizoheshin nën patronazhin e Bashkimit Evropian. Lideri i Partisë Demokratike Shqiptare, Menduh Thaçi, kërkoi  që qeveria e Maqedonisë të japë dorëheqje dhe që Maqedonia të vendoset nën protektorat ndërkombëtar.Ai këto komente i bëri duke iu referuar dështimit që BE-ja ta caktoj datën për fillimin e bisedimeve për anëtarësim, për shkak të kundërshtimit të Greqisë.Zoti Thaçi ka thënë se qeveria Gruevski po zhvillon politikë anti-shqiptare dhe anti-NATO e BE dhe ka shumë të drejtë sepse kjo është degjenerim i madh për shtetin e me këtë edhe për shqiptarët.Nëse kemi parasysh protektorat ndërkombëtar , atëherë kemi të bëjmë më një veprim konstruktiv dhe të modeluar nga ne shqiptarët ku  do jetë shumë mirë, gjegjësisht ndryshimin e Kushtetutës ku shqiptarët të jenë  pjesë konstituive e shtetit dhe bartës të sovranitetit, të gjitha institucionet shtëtërore dhe relevante të ndahen në barazi mes shqiptarëve dhe maqedonasve, pra barazi e plotë mes etniteve.Thënë më mirë, protektorati nk është asgjë tjetetër vetëm se varësia e një shteti nga një shtet tjtër më i madh, shtet që ruan një farë autonomie të brendshme dhe disa të drejta të kufizuara në marrëdhëniet ndërkombëtare.Kjo formë do të jetë “Bajpas në zemër”për anën maqedonase, por pse të mos kërkojmë këtë të drejtë, kur ne mundemi ta bëjmë, ide e mirë e Z.Thaçi dhe shpresojmë se do bëhet diçka e mirë  në drejtim të kësaj rruge.Tendencat e PDSH në krye me liderin Thaçi janë të drejtpërdrejta dhe tejet domethënëse sepse kjo është dëshmi e kohës se edhe ne jemi pronë e këtij vendi të bekuar.Zaten , edhe ne na duhen kështu ide, sepse pa një “hop”nuk arrijmë kurrë asgjë.Problem qëndron tek mallkimi i “Maqedonisë” dhe këtu po mallkohemi edhe ne.Ndaj, na duhet një protektorat ndërkombëtar, të jemi edhe ne të mbrojtur, qoftë edhe nga Zoti mos na mallkojë, sepse mallkimi nuk është asgë tjetër vetëm se mos hyrja në BE dhe padrejtësitë e shqiptarëve në Qeverinë aktuale.Këta të fundit nga padrejtësitë dhe pakënaqësitë  më të mëdha të akumuluara në kokën e popullit, vetëm japin ndonjë deklaratë koti sepse e kanë”Mizën ndër kësulë”.Po shohim në vehten tonë se po zhvillohet një revolucion goxha i madh në shpirt e nuk flet askush se nuk po fillon dita me diell, por nisën nata pa hënë.Kemi faj ne, pra, ka faj populli, ndërsa  pjatalëpirësit po rinë në pozitë e nuk mërziten fare për votuesit e tyre.Ideja-protektorati ndërkombëtar është asgje tjetër vetëm se Thembra e Akilit-pika e dobët dhe kulminantë e etnicitetit tjeter, sllavëve në Maqedoni.Përderisa Homeri po shkruante për Akilin, për protektoratin ndërkombëtar do të shkruan historia shqiptare.

Fshati Sllupçan-në mëshirë të fatit

Legjenda e këtij fshati do të mbetet “Parajsa e lirisë”

Hadi Osmani-F.Sllupçan-Zvicer

Jetoj por nuk di pse jetoj, plas por nuk di pse  plas, ndaj dhe vdes me shpresë se fshati im dikur do të shndërrohet në një qendër durimi, qendër e pushkës dhe trimërisë .Të flas dhe të shkruaj në qetësi për fshatin  tim më duhen ditë, muaj, jetë por unë gjej vehten timë në këtë tekst, sepse dua të shpërthej me ndjenja dhe me kurajo se legjenda e këtij vendi do të quhet “Parajsa e lirisë”.Fshati im,vendlindja ime, ka mbi 5 mij  banorë, 800 shtëpi,dy xhami, të prishura këto gjatë perudhës së  luftës ku më pas banorët e këtij vendi të bekuar me djersë e me mund i rindërtuan, që të kërkojnë mëshirë nga Zoti, të falen dhe të luten për fëmijët e tyre jetimë, të falen për ata që mbetën dëshmorë të kombit, të falin mëkatet e sllavit, të cilët me hordhitë  tyre hynë më forcë, bastisën çdo shtëpi, plagosën, shkatëruan dhe vranë.Ky fshat ka katër lagje, ka dëshmorë, ka fëmijë jetimë, ka një shkollë fillore,  ka male dhe fusha, ka natyrë të pasur me blegërima të qingjave, ka bagëti dhe plot pezëm. Para luftës ka pasur edhe një Ent të kobinuar për fëmijë,ndërsa tani nuk eksiton më u bë gërmadhë e luftës, dhe mbeti vetëm në histori të kohës. Ky është i gjithë “mozaiku” i këtij fshati.Vendi legjendar dhe vendlindja ime nuk është asgjë tjetër vetëm se një vend i lënë pas dore nga Qeveria, dhe partia aktulae shqiptare në vend.Periudha e luftës morri me vehte shumë histori, la dhembje dhe asgjë tjetër pos shpresa te kemi te  Perëndia. Jo më kot Fridrih Niçe thotë se shpirti shndërrohet në deve,kurse devja në luan, dhe në fund luani në fëmijë.Vullneti i mirë këtij vendi solli në mbivalecën e njeriut, i bëri ata të devotshëm se këta banorë duhet të arrijnë vetë, nga ndihma e askujt, dhe kështu pas luftës jetuan dhe jetojnë me një qetësi nga jashtë dhe breshëri nga brenda, por shpirti ndonjëherë edhe shpërthen sepse të kesh karakter dhe dinjitet nuk është e lehtë të shohësh “maska “që gjoja thonë se ne jemi ata që ju duam, ndërsa në anën tjetër ta fusin thikën në shpinë.Sllupçanasit pa hamendje pranuan ti dalin zot çështjes kombëtare , krijimin e një strukture ushtarake për t’i fituar të drejtat e nevojshme që ju takonin në këtë shtet .Dhe  ata e bënë,pra e bëmë bashkë, të gjithë ,ata që mbetën gjallë falë jetës, dhe ata që ranë dëshmorë të luftës.Granatat nuk kishin fund, plumbat shkonin nëpër gra, pleq dhe fëmijë dhe ne i rezistuam luftës .Ish ushtarët e UÇK-së me ngulm fshiheshin nëpër skuta dhe gjithë guxim dhe trimëri thonin se do të fitojmë dhe do të arrijmë në liri, në demokracinë  vendit, sepse e drejta e shqiptarit fitohet me gjak, me luftë dhe me durim që të arrijnë deri te fitorja e sigurtë dhe lapidari i qëndresës. Më ironike është fakti se vetëm gjatë luftës shkeli këmba e Ali Ahmetit në këtë vend,me plagë të rënda dhe me mallkim nga ana e sllavit .Ky   lider erdhi  në fshatin Sllupçan dhe kjo ishte vetëm sa për sy e faqe që të tregon para botës se ja unë isha në këtë fshat dhe u dhashë kurajo këtyre banorëve të mjerë se janë ata që do i mbrojnë, janë ata që do i riparojnë shtëpitë e tyre, janë ata që do  u sjellin një kafshatë buke në atë kohë të zymtë, por më vonë haruan se sllupçanasit i vrau koha,mbetën me premtime dhe asgjë më shumë.Tanimë ky lider vjen në vendlindjen time, gjatë fushatave parazgjedhore ose më 2 Maj –Dita e dëshmorëve të kombit.Të tronditur nga lufta e madhe që u zhvillua në Maqëdonia, atëherë intervenoi bota dhe Europa , normal në favor të popullit shqiptar.Edhe pse lufta ka mbaruar, edhepse nuk ka më plumba, nuk ka më zhurmë dhe vaje fëmijësh, përsëri kujtimet e errëta nuk shuhen kurrë. Fshati im, Sllupçani ,ka mbetur në haresë të kohës,ligji për ish dëshmorët e UÇK-së  ende përmbytet nga dallgët që i lëshon në pakufi Nikolla Gruevski, ata që  ranë dëshmorë i mbyllën sytë,por hija e tyre nuk zhduket kurrë, ata nuk e kanë dheun e lehtë në parajsë, u mungon diçka, ndërsa këta që janë të gjallë , fëmijët, familjet, gratë, populli presin ditë më të mira.Qëndresa e tyre është e pashmangshme por jeta vazhdon dhe gjaku nxehet në pakufi.”A do e kujton dikush këtë fshat të mjerë, këtë vend të bekuar me gjallëri shqiptare, kala e sakrificës dhe jetës së këtyre të pafajshme.Ndonjëherë edhe njeriu duhet të shndërrohet në mbinjeri që të krijon një përkufizim të vetin se ne duam dhe dimë, por askush nuk na përkrah. Koha do e tregojë të vërtetën, djalli po sillet rreth e rrotull Maqedonisë, të gjithë janë të raskapitur nga mposhtja sllave që po na bëjnë dhe secili hyn në vrimën e kërmillit për t’u strukur diku , sepse trimëria shkoi dhe u varros së bashku me dëshmorët e ish –UÇK-së dhe dëshmorëve të tjerë që ranë në luftën për lirinë e kombit.Unë shkruaj me gjak dhe gjaku simbolizon shpirtin tim, dua dhe ndjej mall për ata që ikën dhe për këta që janë.Shpresojmë për një ardhmëri të sigurtë.Ne, fshati Sllupçan, nuk kërkojmë lëmoshë, as edhe para, as edhe financa por kërkojmë respekt dhe ideal. Mbetemi në një qëndrim të thellë se jeta ëshë e gjatë dhe ne do shohim shumë ndryshime,shume dilema,por  pak ringjallje të këtij vendi të humbur në haresë.Jemi vigjilentë dhe kurë nuk e humbin durimin.Drejtësia do të del në pah.

 Po ju shkruaj këtë letër të hapur, sepse kam bërë një « mëkat » të pafalshëm, një sjellje devijuese të pashembulltë : Nuk kam pranuar të festoj “17 Shkurtin”, ditën e Pavarësisë së Kosovës - « shtetit më të ri në botë ».

Pse e bëra këtë ? Pse nuk festova me bashkëatdhetarët e mi ? Po e shfrytëzoj këtë « tribunë » dhe ju marrë pak nga koha juaj për t’i parashtruar argumentet e kësaj “nënkulture të re politike”, të cilës po thonë se i përkas. E pranoj se kam « devijuar » nga politikat e ditës, sepse i mbetem besnik normës kombëtare shqiptare, duke menduar, besuar dhe vepruar vetëm mbi bazën e interesit politik kombëtar dhe me qëndrim të qartë politik në mbrojtje të interesave të Kombit dhe Atdheut tim, SHQIPËRISË NATYRALE.  “Normën shoqërore”, por as atë “politike”, nuk i takon ta vendos turma, e cila manipulohet përmes politikës dhe mediave dhe as ca “liderëve të opinionit”, që, si ish-revolucionarë, ndjekin turmën e manipuluar.

Në këtë letër do të trajtoj çështjen e “normës shqiptare”, apo, për të qenë më i saktë, “normës te shqiptarët”- meqë mungesa e sundimit të një norme të qartë mbetet sfida kryesore nga e cila rrjedhë edhe një rrezik që na shpie drejt erozionit të identitetit kombëtar (I). Simptomë i kësaj mungese është edhe nisma për festimin e 17 Shkurtit me shumë pompozitet nga njerëz që nuk janë të detyruar ta bëjnë atë, duke e përfshirë atë në normën, traditën dhe identitetin e shqiptarëve të Kosovës e më gjerë (II), dhe më në fund, çështjën e klivazhit të ri politik dhe rikonfigurimit të skenës politike ndërmjet vazhdimtarrëve të Rilindjës dhe reaksionarëve të rinjë (III).

   Kam shkruar edhe në artikuj të mëparshëm se Lëvizjes Atdhetare - një ndër qëllimet e së cilës ishte, ndër të tjera, edhe çlirimi i territorit administrativ, të quajtur Kosovë, i ka munguar dhe i mungon ende një program politik e kombëtar i qartë dhe i përbashkët. Realiteti është pak më i nuancuar. Ajo kishte një synim politik, i cili ishte çlirimi i të gjitha trojeve të pushtuara shqiptare dhe bashkimi i tyre në një Shtet të vetëm (në një Shqipëri të bashkuar). Por, ata që ranë në këtë Luftë heroike me këtë synim, sot vihen për së vdekuri në vallen e të tjetërsuarve, të cilët pretendojnë dhe « vulosin » se ata ranë për shtetin e Kosovës ! Duket sikur i ka zënë  amnezia një pjesë të atdhetarëve dhe luftëtarëve të djeshëm, që ishin bashkuar me këtë synim, me qenë se jo vetëm që kënaqen me atë minimum që e kanë arritur, duke e festuar 17 Shkurtin, por tani edhe u prijnë këtyre festimeve, duke na rishfaqur në mendje festimet e Republikës (2 korrikun) të para Luftës nga ata që këta të fundit i quanin « rugovistë », “titistë”...

Ca prej këtyre militantëve, heronjë të gjallë, janë demobilizuar dhe krejtësisht të zhgënjyer, gjë që mund edhe të kuptohet, kur merret parasysh dallimi ndërmjet synimit dhe arritjes. Por, një pjesë tjetër qëndron aktive dhe devijon ngadal drejt horizontit politik reaksionar, duke shfrytëzuar hyrjen në Qeveri të ish-revolucionarëve dhe respektimin e ceremonialit publik të shtetit të Kosovës, që ta përdorin si arsye që edhe 17 Shkurti të festohet e të organizohet nga ta si nga të tjerët (pronarët e diskotekave, muzikave etj.). Vërtetë kur e festojnë ish-drejtuesit politikë e ushtarakë të UCK-së, përse të mos e festojnë edhe këta “lider të opinionit” ? Përse jo edhe t’i prijnë kësaj feste me qenë se partia dhe Qeveria e tyre në pushtet, në “Shtetin” e arritur, e festojnë? Por ndërmjet festimit “zyrtar”, pak a shumë të detyruar, për shkak të politikave dhe detyrimeve zyrtare shtetërore dhe marrjes së nismës për festim me vetëdëshirë të plotë me njerëzit e popullit dhe me familjet e tyre ekziston një hap, të cilin nuk duhet hedhur, sepse kjo e fundit shpie në integrimin e festës së Pavarësisë në traditën dhe “normën politike e shoqërore”, në identitetin shqiptar. Nëse njerëzit tanë zyrtarë e festojnë, ajo nuk do të thotë se ata janë të kënaqur me këtë gjendje dhe se pajtohen me projektin politik që fshihet pas kësaj feste, por detyrohen të ushtrojnë detyrën e tyre. Ata, përkundrazi, presin nga “liderët e opinionit”, veprimtarët e tyre dhe njerëzit me autoritet në masë që të mos bëhen “më katolikë se Papa”, por t’i japin popullit shembullin e orientimit kombëtar, e kurrësesi ta orientojnë në drejtimin e gabuar tjetërsues.

   Nuk ka asnjë popull në botë që ka kaq shumë norma identitare që bashkëjetojnë sa ka te ne aktualisht. Jo pse shprehja e kulturës  në vendet e jashtme është më pak e lirë se te ne. Përkundrazi, në vendet e jashtme bashkëjetojnë më shumë nënkultura sociologjike se te ne, si adhuruesit e rrymave muzikore, që kanë edhe veshjet e tyre të ndryshme (rapera, gotik, etj), komunitetet me preferenca seksuale të ndryshme (travestit, homoseksualë, etj), si dhe kategori devijuese të tjera (konsumues të drogës, të pornografisë, etj.). Por, ato nënkultura janë kultura që edhe pse u ipen publikut popullor përmes mediave audiovizuale mbeten jashtë normës së pranuar dhe definimit të identitetit kombëtar e shoqëror normativë, pra jashtë normalitetit. Për më shumë, ato identitete nuk njihen zyrtarisht e nuk janë të pranueshme për njeriun normal dhe kurrësesi s’lejohen të kenë ditë memoriale.

Por, në një popull, në të cilin një elitë apo një shtresë e mesme nuk i përmbahet një norme të caktuar mbi kritere të arsyeshme kombëtare dhe shoqërore, në një vend ku çdo i dyti ka të drejtë të vetëdeklarohet mbi identitetin e tij individual dhe kombëtar, pa dal jashtë normës, mund të ndodhë që identiteti kombëtar i përbashkët të erodohet në përfitim të identiteteve rajonale, lokale, komunitare, fetare, tallavaqe, etj. Festat familjare e popullore nuk janë festa neutrale, por festa me konotacion të fort identitar, si kombëtar, politik, shoqëror dhe individual. Ashtu, duke festuar Bajramin apo Krishtëlindjet njeriu tregon se është musliman apo katolik dhe njeh parimet dhe synimet e fesë së tij, duke festuar 28 Nëntorin njeriu tregon dhe përkujton se është Shqiptar dhe se pajtohet me normën Shqiptare dhe aspiratat e popullit Shqiptar, të deklaruara me këtë datë për Bashkimin Kombëtar në një Shtet të Pavarur, e që qeveriset, duke u bazuar mbi vullnetin e popullit Shqiptar (sovranit). Kurse duke festuar 17 Shkurtin, njeriu ynë tregon se pajtohet me projektin e imponuar politik evropiano-rajonal për rregullimin e “çështjes kosovare” dhe mosbashkimin e Shqipërisë. Këto festa kanë pra një konotacion identitar, politik dhe normativë të fortë.

   Por, duke pasur kaq shumë festa konkurrente, cila reflekton normën parimore politike dhe shoqërore Shqiptare ? A është të jesh katolik apo Musliman? Jo. Programi i Rilindjes, në veçanti Pashko Vasa, na thotë se “Feja e Shqiptarit është Shqiptaria”. Feja është pra de facto një përbërëse dytësore e identitetit dhe çdo projekt politik i lidhur me të përjashtohet. Atëherë,  me festimin e Festës Kombëtare njeriu simbolizon përshtatshmërinë e tij ndaj normës identitare dhe projektit politik kombëtar. Por, cila Festë i përshtatet më së miri identitetit dhe projektit politik Shqiptar dhe cila e përjashton : 17 Shkurti apo 28 Nëntori? Pyetje që mund t’i duken një pjese të ish-revolucionarëve pak banale, mbasi për një pjesë nuk ka dyshim se është festa kombëtare që duhet festuar, kurse për një pjesë tjetër të dyjat “bënë” me i festu dhe kjo nuk përbën problem. Por, duke mos qenë të qartë para opinionit popullor, të cilit i dërgojnë sinjale të kundërta në lidhje me projektin dhe vizionin e tyre, ata i lënë derën hapur atyre që bëjnë dallimin ndërmjet “festës sonë” dhe “festës së Pavarësisë së Shqipërisë’ (nënvizojë debilitetin e padiskutueshëm të atyre që e thërrasin ashtu, sepse 28 Nëntori nuk lidhet vetëm me Pavarësinë e “Shqipërisë londineze”, por me mbarë Shqipërinë dhe kombin shqiptar).

   Por, kjo temë duhet trajtuar më thellë. Cka është norma dhe përse mund të flitet për një rrotullim të normës me këtë rastin e 17 Shkurtit 2010? Norma është një sërë vlerash dhe aspiratash që pjesëtarët e shoqërisë ose të një grupi nënkulturor kanë të përbashkëta dhe të cilat janë pak a shumë të pranuara gati se në mënyrë unanime nga të gjithë. Në një shoqëri normale individi kalon që nga lindja faza të ndryshme, të cilat e çojnë drejt integrimit gjithmonë më të fort të “normës”, aspiratave të shoqërisë dhe një mënyre të jetesës gjithmonë më të pajtueshme me të. Ata që nuk i përshtaten normës quhen margjinalë ose devijues dhe u rrezikohet integrimi në shoqëri jashtë grupit të tyre nënkulturor. Nëse është e vërtetë se njerëzit devijues tolerohen pak a shumë nga ata konform normës, duhet kuptuar se të tolerosh do të thotë pak a shumë të arrish të qëndrosh në një hapësirë të përbashkët pa sulmuar tjetrin, por kurrësesi të pranosh sjelljen apo identitetin e tij. Për shembull, të konsumosh drogë është sjellje devijuese. Sigurisht se një njeri normal mund të tolerojë dikend që konsumon atë në rrugë, por kurrësesi nuk do të pranonte ta ftoj një të droguar në shtëpi për të konsumuar bashkë me të. Ekziston pra një dallim i qartë ndërmjet asaj që mund të tolerohet nga njeriu i normës (sjelljen devijuese) dhe asaj që është e pranueshme dhe cilësohet si e  natyrshme (norma). 

   Nëse aplikojmë të njëjtën logjikë për festën e 17 Shkurtit ekzistojnë jashtë personave të detyruar tri lloje pozicionimesh rreth normës politike dhe shoqërore në Kosovë, në veçanti dhe Shqipëri, në përgjithësi.

I pari, që mund të quhet margjinal-devijues ndaj normës është ai i njerëzve që pretendojnë të kenë “identitet kosovar”, apo tjetër rajonal. Normë devijuese, përfaqësuesit e së cilës janë jashtëzakonisht të mbimediatizuar, sikur janë edhe kulturat devijuese në vendet tjera, mbasi devijuesit me identitetin e tyre kundërshtues ndaj normës janë natyrisht tërheqës për opinionin, sikur për shembull homoseksualët, konsumuesit e drogës (etj...) në vendet e tjera.

Një pozitë e mesme është ajo e atyre që mendojnë dhe propagandojnë se bënë të festohet, duke vazhduar të festojnë edhe festa tjera kombëtare, duke mos rrëshqitur pra në kategorinë margjinale devijuese. Kjo pozitë e mesme vërtetë mund edhe të jetë opinion i një shumice, mbasi njerëzit me pozicionim jo të prerë ose pa opinion janë shumicë. Sidoqoftë, kjo pozitë qonë në afat të mesëm dhe të gjatë në kthimin e një feste dhe një identiteti devijues në të “pranueshëm”. Deshëm apo  s’deshëm të mbërrijmë deri aty, duke mos e luftuar dukurin negative e për më shumë, duke e festuar (apo praktikuar) rregullisht me familje, ajo hynë në traditën e çelizës bazë të një shoqërie dhe bëhet normë. Duke festuar dhe marrë nismën e festimit të 17 Shkurtit me vetdëshirë, ajo pjesë e ish-revolucionarëve -“lider të opinionit”- e kthenë në të pranueshme praktikën e festimit të një feste politike zyrtare te shumica, e bëjnë të pranueshme edhe mbajtjen e simboleve shtetërore në ambientet familjare e në dasma te po të njëjtit dhe përgatisin vendin atyre që lëngojnë për “identitetin kosovar” dhe krijimin e një « kombi » të ri  mbi trojet  dhe kurrizin e shqiptarëve.

   Prandaj, le t’ju rikujtojmë « liderëve të opinionit », sikur edhe ish-militantëve të tanishëm, se ajo që përbënte “normën politike e shoqërore” të ish-revolucionarëve sikur edhe të Rilindasve të tanishëm ishte dhe mbetët në pajtim me Rilindjen dhe aspiratat e Kombit Shqiptar, të deklaruar më 28 Nëntor 1912 dhe të materializuar në programin politik dhe doktrinën e Luftës Antipushtuese Clirimtare të UCK-së. Ajo ishte dhe mbetet çlirimi i të gjitha trojeve të pushtuara të Shqipërisë dhe Bashkimi i tyre në një Shtet të vetëm me identitet të padiskutueshëm Shqiptar dhe me liri të pakufizuar  (pozicionimi i tretë konform normës Kombëtare). Normë të cilën e luftojnë në mënyrë të pamëshirshme veglat e armiqëve të Kombit Shqiptar, duke mos e përfaqësuar në media dhe e kundërshtuar dita-ditës, dhe duke shpikur identitete e festa të huaja poshtëruese, që të harrohet 28 Nëntori , simbol i normës, identitetit dhe projektit politik e shoqëror Shqiptar. Me synim që të harrohet dita me të cilën përkujtohen aspiratat e Kombit Shqiptar për Bashkim, liri e përparim; dita kur përkujtohen të arriturat dhe të mbeturat drejt realizimit të tyre dhe tregohet përkushtimi i një Kombi për të realizuar barrën që i ka ngarkuar historia. Natyrisht, që ata ish-revolucionarë, të cilët zgjedhin rrugën e mesme arsyetojnë atë me nevojën për “përshtatje kohës”, sikur çdo devijues në proces devijimi gjen arsyetime për devijimin e tij, mbasi edhe devijuesit më të mëdhenjë ndikohen nga norma dhe mundohen ta neutralizojnë atë përmes një sërë arsyetimësh, por, pavarësisht arsyetimit, një devijues mbetet devijues...

   Në këtë pjesë do të përqëndrohemi te arsyetimët që përdoren nga atdhetarët dhe veprimtarët e djeshëm për të festuar ose marrë përsipër organizimin e festimit të 17 Shkurtit, duke e përfshirë kështu  në normën dhe  traditën shqiptare. Arsyeve, të cilave edhe ne do t’u përgjigjemi, që opinioni të ketë edhe argumentet e kundërta.

   Sigurishtë që pavarësia e Kosovës shënon një përparim të çmueshën në kushtet e jetesës dhe në statusin politik të shqiptarëve të Kosovës. Askush nuk mund të thotë se ajo nuk përbën një arritje në krahasim me atë që kishim më parë dhe se ajo do të ishte arritur ndryshe përveç se me gjakun e mijëra dëshmorëve dhe të zhdukurve (viktima të përpjekjeve shtetërore serbe për dëbimin, rrëmbimin dhe zhdukjen fizike të popullatës shqiptare të Kosovës). Por, a është “fundi i tunelit” apo vetëm një hap përpara në tunel drejt daljes në dritë?  Aty, festimi i Pavarësisë me datën 17 Shkurt e jo më 28 Nëntor -sikur do ta donte logjika e shëndoshë- qonë peshë. Me qenë se 28 Nëntori nuk ka për synim kryesor përkujtimin e ditës së Pavarësisë së Shqipërisë, por deklarimin para syve të botës të vullnetit politik të qartë të Kombit Shqiptar, që të jetonë i Bashkuar në trojet e Shqipërisë natyrale, në liri e mirëqenie, përse të jetë atëherë e nevojshme të shtohet edhe një festë tjetër “kombëtare”? Përvec, nëse ajo përbën një festë të karakterit politik, për momentin jashtë normës shqiptare, por që me kohën mund edhe të hyj në traditë, duke i shërbyer ndonjë “projekti politik”? Por, cili është ai projekt politik? A i shërben -apo së paku- a mund të pajtohet  me “aspiratat Shqiptare”, të deklaruara më 28 Nëntor 1912?

Mund ta kuptoj secili sa të panjohura ka rreth përfitimit potencial politik për Kombin tonë që të festohet kjo festë -e për më shumë- sa rrëziqe paraqet për unitetin dhe identitetin Kombëtar një banalizim i tillë. Si ta festoj atëherë një festë të panevojshme, nga festimi i së cilës nuk përkujtoj asgjë që përkujtohet në festat e mija Kombëtare dhe nga karakteri dhe Projekti i së cilës kuptoj vetëm rreziqe e prapambetje për të ardhmen e Kombit tim?

Më thuani ju tani: A nuk përkujtonin edhe armiqët tanë të vjetër titistë përmirësime të statusit politik të shqiptarëve nën Jugosllavi? A nuk janë paraqitur ato festa të karakterit politik si festa të arritjeve politike të popullit shqiptar ? A nuk merrte pjesë shumica e popullatës në to? Edhe festimi i festave zyrtare të Jugosllavisë komuniste arsyetohej nga titistët si festim i arritjes së autonomisë, mundësisë së përdorimit të flamurit kombëtar dhe hapjes së fakulteteve në gjuhën amëtare si edhe arritja e njëfarë mundësie për vetëqeverisje lokale... Sigurisht, që këto që përmendëm ishin arritje të rëndësishme në përmirësimin e të drejtave dhe statusit politik të shqiptarëve, të fituara jo nga titistët, por nga populli i udhëhequr nga Heronjtë e demonstratave të 1968... Por, sapo këto të drejta –që ishin utopike për brezin që i fitoi me gjak- u arritën dhe u bënë pjesë e normalitetit, gjenerata tjetër revolucionare përparimtare nuk u ndal në rrugë e nuk iu nënshtrua ceremonialit jugosllav, por u kthye në rrugë dhe kërkoi më shumë, Statusin e Republikës! A do të ndaleni edhe ju të festoni e të mbroni të arriturat politike të brezave të viteve 80/90, kur koha kërkon që të përgatitemi e të luftojmë për të arriturat e shekullit XXI, që duhet dhe do të jenë padyshim Bashkimi Kombëtar Shqiptar. Të luftosh në vitin 2010 si ish-përparimtar për Pavarësinë e Kosovës, sigurisht se do të vihesh në pozitën qesharake të atij që bënë një luftë me vonesë ose në atë të reaksionarit, i cili do ta mbanë dhe thellonë një gjendje shoqërore edhe nëse ajo shkon në dëm të shumicës së kombit.

   Po ju, o heronj të gjallë të demonstratave dhe mobilizimit të shekullit të kaluar, që kaluat rininë tuaj nëpër burgje, Atdhetarë të shquar të orëve të para, a nuk festonin “të gjithë” ditët memoriale Jugosllavo-kosovare në kohën tuaj? A nuk mbaheshin ceremoni publike nga zyrtarët “shqiptaro-jugosllavë” në kohën tuaj? Por, ishit ju vetë, ata që me vëmendje, me një guxim të pamposhtur e me një përkushtim të paluhatshëm për idetë e Rilindasëve dhe aspiratat  e 28 Nëntorit, u ngritët në këmbë e i that mësuesit, i that prindit, i that edhe mikut se ishin gabim dhe nuk pranuat ceremonialin. Ishit ju që me fytyrën e përgjakur, trup e shpirt të sakatosur kaluat vite të tëra në burgjet barbare, duke u ngritur saherë e përsëri në këmbë për t’i thënë jo « skiptaro-jugosllavëve » dhe Jugosllavisë fashiste, edhe pas torturave çnjerëzore! Ishit ju që mbajtët gjallë frymën, traditën, identitetin dhe projektin politik shqiptar! Ishit ju që mundësuat, falë sakrificave tuaja, që idetë e juaja të përhapen në popull e të bëhen të pashmangshme, dhe dikur edhe pjesë e “normës politike”. Vetë ish-udhëheqja “skiptare-titiste” u detyrua në vitet e 90-ta të deklarohet, së paku formalisht, për Pavarësinë. Por sot? Mbeteni për njerëzit e popullit, për vegjëlinë, për të cilën sakrifikuat aq shumë, “fanari ndriçues”: juve ju takon ta drejtoni vegjëlinë dhe rininë në rrugën tuaj të Rilindjes kombëtare! Juve ju takon, që të mos bini pre e tentativave të armiqëve tuaj për të tjetërsuar dhe çorientuar popullin, juve ju takon t’i tregoni popullit se cila është norma Shqiptare, e kurrësesi të mos i leni ata që ëndërrojnë ndarjen e kombit të realizojnë aspiratat e tyre shekullore! Populli nuk pret nga ju që të festoni bashkë me ta, ai ju pret me padurim që t’i tregoni rrugën, t’i tregoni normën dhe të mbeteni bartësit e lirisë dhe projektit politik Shqiptar.  

Sikur të ishte e vërtetë se vendosja e normës shoqërore dhe shpërndarja e ideve politike do varej, sikur thonë ata që pretendojnë se “ashtu e do populli », vetëm nga prirja natyrore e popullit për një identitet të caktuar pa intervenim të propagandës politike dhe « liderëve të opinionit », atëherë do të kishte dominuar në mënyrë të natyrshme projekti politik dhe identiteti Shqiptar. Por, duke u arsyetuar me këtë arsye të kotë, një pjesë e ish-militantëve jo vetëm se kanë pushuar luftën politike për përhapjen e identitetit dhe projektit të Bashkimit Kombëtar, duke u lënë të lirë terrenin grupeve identitare dhe politike me synime tjetërsuese, por gjithashtu janë mashtruar nga propaganda e këtyre grupeve të frymëzuara si nga miqtë ndërkombëtarë edhe nga Serbia dhe ish-bashkëpunëtorët e saj. Kështu, atyre jo vetëm se ua kemi lënë terrenin e lirë për përhapjen e propagandës antishqiptare, duke mos e luftuar mjaft dhe mos u pozicionuar qartë, por sot vijmë edhe te pozita, ku disa prej nesh edhe bijnë direkt nën dhunën simbolike të tyre, duke organizuar 17 Shkurtin, që as populli nuk e feston. Në të vërtetë është për t’u çuditur edhe me shprehjen “të gjithë e festojnë”, kur ata që prentendojnë se të gjithë e festojnë, shpesherë numrojnë vetëm ata që e festojnë, por nuk shohin ata që nuk e festojnë... Të mblidhen ca dhjetëra veta në qytete të ndryshme për ta festuar një festë e të mos e festojnë qindra mijëra të tjerë edhe në kushte të hyrjes së lirë dhe të një informimi optimal të publikut (etj...) të lenë pa dyshim përshtypjen e një feste,  apo ngjarjeje krejtësisht margjinale.

   Një problem i parë, që lind me këtë arsyetim, është ai i kalendarit të festave zyrtare në Kosovë dhe të raportit të forcave që reflektohen në të. Me qenë se Festa e 28 Nëntorit nuk është ende zyrtare, dihet që ato zyrtaret (kosovare, fetare, etj...) në perspektivë kanë gjasa më të mëdha të fitojnë mbi jo-zyrtarën. Gjë që shpjegohet me faktin  se ato janë ditë pushimi dhe përfitojnë nga një fushatë e madhe propagande ideologjike dhe mediatike, kurse Festa jonë është viktimë e një fushate injorimi, e për më shumë, një lufte ideologjike dhe mediatike nga të gjithë ithtarët e identiteteve konkurrente me atë Kombëtar, si ata të identitetit kosovar, fetar, pseudo-evropian (etj...). Nëse në shikim të parë duken ato identitete dhe projekte politike konkurrente në mes veti nuk duhet harruar se e vetmja gjë që ato kanë të përbashkët është një vullnet i pakompromis për të denigruar dhe asgjësuar deri në zdhukje çdo festë apo simbolikë që lidhet me identitetitin Shqiptar dhe projektin politik Shqiptar.

Ashtu, ata ithtar  të identiteteve dytësore jo vetëm se nuk pranojnë vendin që u ka caktuar norma Shqiptare, por si identitete zyrtare të “Republikës së Kosovës” luftojnë në mënyrë të pamëshirshme çdo ndjenjë Kombëtare, duke shkuar edhe deri aty sa të ofendojnë dhe poshtrojnë ata që u përshtaten normës Shqiptare.  Presioni i ushtruar nga ithtarët e këtyre grupeve anti-shqiptare dhe mbimediatizimi i tyre nga mediat (kryesisht në duart e klasës bashkëpunëtore) për të asgjësuar definitivisht çdo ndjenjë Kombëtare te Shqiptarët synon të reduktoj vetëdijen e tyre në atë fisnore/krahinore, duke bërë një popull pa identitet e pa histori të përbashkët (lloj komunitetesh që jetojnë në fqinjësi të mirë). Shqiptarët të mbeten ashtu lloj nomadësh, rregullimi i çështjes të të cilëve duhet adresuar te autoritetet lokale të gjashtë Shteteve ku ata jetojnë si “komunitete”. Kurse, ata ithtarët e zgjidhjes evropiane të “çështjes kosovare”, që theksojnë identitetin “Evropian” të saj, duke thënë se “e vetmja zgjidhje për “Kosovarët” është që ata të integrohen sa më shpejtë në Evropë” e të harrojnë çdo identitet apo projekt politik ‘fantazmë” tjetër, na qojnë drejt një zgjidhje që do t’i kthente Shqiptarët si të Kosovës edhe të Ballkanit në një turmë njerëzish të pa Komb e të pa Zot, të padëshirueshëm në një pjesë të vendëve ku jetojnë (Mal i Zi, Serbi, Greqi, Maqedoni, Shqipëri londineze dhe Kosovë), zgjidhja e problemeve të të cilëve duhet gjetur dhe imponuar nga Brukseli si në rastin e Ciganëve... 

   Nuk ka dyshim për vullnetin e qartë dhe planet e menduara mirë për përjashtimin nga norma në shoqëritë Shqiptare të normës Shqiptare, sikur nuk ka dyshim për përkrahjen e gjithanshme intensive nga të gjithë faktorët antikombëtarë, vendorë dhe ndërkombëtarë, në këtë drejtim. Nuk është për t’u çuditur që sulmet ndaj normës Shqiptare po shtohen dita-ditës dhe me një intensitet gjithmonë më të fortë, si nga rajonalistët e komunitaristët, edhe nga jashtë, të frymëzuar nga miqtë tanë ndërkombëtarë, përmes bashkëpunëtorëve vendorë. Ashtu, regjistrimi i popullësisë së Shqipërisë dhe ai i popullësisë së Kosovës, që do ndodhin në vijim, do jenë i vetmi shembull në Evropë, ku lejohen qytetarët të vetëdeklarohen mbi etninë dhe fenë e tyre, duke kënaqur ashtu interesat e shteteve të ndërtuara mbi tokat Shqiptare edhe në ato pak toka që kanë mbetur... Dhurata që Kryeministri Berisha bërë Greqisë shënon integrimin si normë politike, legale, shoqërore dhe shtetërore të “vetëdeklarimit mbi identitetin kombëtar” edhe në Shqipërinë londineze, i cili qonë domosdo në njohjen e grupeve minoritare e fetare të krijuara nga jashtë në territoret Shqiptare dhe te krijimi i mundësisë që në të ardhmen Serbia dhe Greqia të përforcojnë kontrollin e tyre politik mbi territoret Shqiptare, duke forcuar edhe privilegjet e « shtetasëve » të tyre fantazmë. Kjo tradhëti, që iu paraqit opinionit si “obligim Evropian”, nuk ekziston askund. Përkundrazi, shtete si Greqia nuk tolerojnë vetdeklarim as mbi fenë, e kurrësesi mbi etninë nga shtetasit e tyre.

   Pra le të na tregoni tani. Sa shqiptarë do të mbesin në Kosovë nga mbi 90%  e tyre sa janë tash? E sa tjerë do mbesin në Shqipërinë londineze, në shtetin me popullatën më homogjene kombëtare në botë, me mbi 96% shqiptarë të pastër? Po në territoret e okupuara? Në prag të regjistrimit të popullsisë a do të kontribuojnë për identitetet dhe projektet politike antishqiptare (qoftë edhe pa vetëdije) « liderët e opinionit », apo do të mbrojnë identitetin dhe projektin politik shqiptar? Ky është klivazhi i kohës sonë, në një kohë kur identiteti dhe projekti politik Shqiptar është sa afër realizimit edhe aq afër rrezikut të erozionit...

   Natyrisht që vërejtjet e bëra në këtë shkrim nuk u bëhen njerëzve të zakonshëm, të cilët nuk kanë kohë, interes ose dije të mjaftueshme që t’i mendojnë në mënyrë të thellë këto çështje politike mjaft të ndërlikuara. Në fakt, rrjeti i përhapjes së propagandës dhe krijimit të pranueshmërisë te populli funksionon pak a shumë sikur një rrjet i furnizimit me energji elektrike. Kemi centralet (ideologët) që e prodhojnë atë, linjat e tensionit të lartë (mediat dhe propaganduesit e mëdhenjë) që e qojnë drejt linjave të tensionit të mesëm (militantët e terrenit) nga të cilët përçohët te qytetari. Në këtë rast, njeriu i cili nuk është i angazhuar dhe përkushtuar të mendoj për këto çështje është pak a shumë sikur konsumatori i energjisë elektrike, i cili vë televizorin në prizë dhe nuk interesohet rreth problematikave teknike e shoqërore, që bart në vete gjenerimi dhe furnizimi i kësaj energjie, të cilat janë menduar dhe ushtruar si politika energjetike nga ekspertët dhe vendimëmarrësit shtetëror e privatë. Ai për këto çështje i lë të kujdesën specialistët (ata që njihen dhe i njeh si kompetentë) dhe merr informacionin e cilësuar si të besueshëm mbi këto çështje nga ta. Kjo letër natyrisht se sulmon në mënyrë të pakompromis centralet (ideologët), linjat e tensionit të lartë (mediat dhe figurat mediatike antikombëtare) dhe ato të tensioneve më të ulëta (militantët antikombëtar dhe ata renegat të kthyer në militantë të UNMIK-EULEX-it), që e kyçin njeriun tonë në idet dhe normat tjetërsuese, njëherazi edhe duke luftuar në mënyrë direkte apo indirekte opsionet e ideologëve dhe militantëve të çështjes kombëtare! Synimi tjetër i kësaj letre është që edhe njeriu ynë, që manipulohet nga këta të fundit, të kuptoj realitetin politik aktual dhe të mos mashtrohet më mbi realitetin e normës, të “mirës » e të  « keqës” dhe të ketë orientimin e duhur për të ardhmen e Kombit tonë.

Ky lloj servilizmi i një pjese të ish-militantëve, e për më shumë kthimi i ca prej tyre në komisarë politik e moral të regjimit të UNMIK-EULEX-it, në kohën kur shokët e tyre që mbajnë qëndrimin, e sidomos gjenerata e re, trashëgimtare e flakës së lirisë të Rilindjes, po ndjeken, gjykohen dhe torturohen padrejtësisht vetëm se kërkojnë dhe veprojnë për të drejtat legjitime që aspiron Kombi Shqiptar, tregon se jemi në prag të një udhëkryqi historik dhe politik.

   Gjatë qëndrimit tim në Kosovë (pesë muaj në praktikë në Qeverinë e Kosovës) munda të vërej se viti që shkoi ka qenë vit i sulmit më direkt e më brutal ndaj ish-krahut politik të UCK-së dhe krahut më Atdhetarë në Kosovë, sikur edhe ndaj militantëve të rinjë të Rilindjës, me qëllim që të zhdukin këtë lëvizje Kombëtare! Duke sulmuar militantët dhe udhëheqësit e rinjë të kësaj ideologjie të Kombit, si Albin Kurtin, ashtu edhe militantë tjerë në mërgim, përmes veglave të tyre, ata synojnë që kjo ethe për liri e barazi të Kombit Shqiptar të mos trashëgohet.

Kështu, në mars mediat titiste, të koordinuara nga BIRN-i, sulmuan rënd UCK-në duke e akuzuar për burgje fantazmë në afërsi të Kukësit, duke synuar që të denigrojnë jo vetëm shenjtshmërinë e Luftës Antipushtuese Clirimtare të UCK-së, por edhe drejtuesit shtetëror e politik të dalur nga ajo. Ndërmjet dy raundeve të zgjedhjeve doli në media propaganda denigruese e veglave të UDB-së, e inskenuar mirë dhe e gjiruar nga mediat titiste, e cila sulmonte jo vetëm SHIK-un, por edhe figurat e tjera të mëdhaja e patriotike Kombëtare, emrat e të cilëve u « përbaltën » në mënyrë të pamoralshme dhe ilegale nga mediat titiste. Nuk do të zgjatem shumë për komplotin që synonte që aplikimi i decentralizimit të bëhet në mënyrë optimale për Serbinë në Anamoravë, duke u munduar me çdo kushtë që aty të mos fitoj njëri nga krahët më Atdhetar të PDK-së (sepse është trajtuar mirë kjo çështje). Mbas gjithë këtyre sulmeve, intensiteti i të cilëve është shtuar këtë vit na erdh edhe gjyqi UNMIK-EULEX dhe veglave të tyre udbeske i Albin Kurtit, që filloi në të njëjtën kohë me ditën e Pavarësisë, për ta goditur atë figurë kombëtare, udhëheqës i rinisë atdhetare të krahut historik Kombëtar, gjë që tregon se sa po punohet që të eliminohen politikisht e moralisht militantët e vjetër besnikë të Rilindjes dhe trashëgimia e tyre ndaj të cilës po ushtrohet një inkuizicion i vërtetë!

Meqë, kundërshtarët e krahut Kombëtar nuk arrijnë t’i sulmojnë gjithmonë në mënyrë direkte militantët e vjetër dhe autoritativ të tij -mbasi ata i donë dhe do t’i mbroj populli, ata sulmojnë trashëgimtarët e rinjë të frymës së Rilindjes, të frymës militante flijuese Kombëtare, duke u munduar që të neutralizojnë dhe eliminojnë veprën dhe luftën politike të tyre, që idet e tyre ata t’i marrin me vete në varreza…

Por gjenerata trashëgimtare e frymës së Rilindjes, brezi i rritur në demonstrata, shembull i të cilës mbetën gjigantët e historisë, Rexhep Mala, Nuhi Berisha, Jusuf Gërvalla, Kadri Zeka, Adem Jashari, Fehmi Lladrovci, e shumë atdhetarë e Rilindas të tjerë, asnjëherë nuk pranojnë të rrinë « urtë ». Nuk mund të eliminohet dot kjo dashuri për Atdheun, për Shqipërinë, siç e donin Samiu, Naimi, Noli, etj., për gjithë ata që u frymëzuan nga ta dhe u munduan që punën e një jete t’ia kushtonin mbrojtjes së asaj pjese të popullit Shqiptar që i kishte shpëtuar Holokaustit të ushtruar mbi ta. Edhe ne, Kështjellën e pamposhtur Shqiptare, që e mbrojtën me flijimin, veprat, gjakun e tyre, këtë Shqipëri natyrale që na e lanë Amanet “të parët tanë” nuk do ta hedhim poshtë e të festojmë robërin, kur nuk ka më ëmbël se të festosh lirinë. Prandaj, edhe ne do të vazhdojmë të besojmë në lirinë e të luftojmë për barazinë e asnjëherë s’do kënaqemi me robërin. Mbetemi të vendosur që në një ditë jo të largët të kemi një shtet të vetëm me emrin Shqipëri dhe me një Flamur.

Edhe ideologjia e vjetër e kohës Titiste apo edhe e asaj Rugoviste kishte strukturat e saja si në Kosovë edhe në mërgat, të cilat organizonin ceremoniale për përkujtimin e 2 korrikut dhe festave tjera politike. Por, më shumë se të organizonin Festa në mërgatë, qëllimi kryesor i këtyre strukturave ishte mbajtja nën kontroll e diasporës që mërgimtarët mos të “devijonin” e mos t’u ndihmonin atyre që përgaditnin luftën për çlirimin e Kosovës dhe Bashkimin e Shqipërisë. Në kontekstin e ri, forcat përparimtare e Kombëtare nuk duhet kurrësesi të lejojnë që të ringjallen strukturat e vjetra reaksionare dhe të përforcohen me reaksionarë të rinjë të dalur nga radhët tona!

Tani prapë bëhet një propagandë agresive dhe e ndyrë për t’i çorientuar dhe mashtruar njerëzit duke festuar Traktatin e Londrës dhe Traktatin e Vjenës, e jo Pavarësinë, as të Shqipërisë e as atë të Kosovës, por datat e nënshtrimit dhe copëtimit të Kombit, të Shqipërisë! Në kontekstin aktual të rikonfigurimit të skenës politike përballë klivazhit të ri politik dhe shoqëror, të krijuar mbas çlirimit të Kosovës, këto sulme ndaj figurave Kombëtare dhe denigrimi i tyre në emër të regjimit të UNMIK-EULEX-it vetëm tregojnë arritjen e një pike në kohën kur klivazhet politike dalin haptazi në sipërfaqe para opinionit publik.

   Ne mbetemi të përkushtuar për lirin e këtij Kombi dhe sigurisht se nuk do bimë pre e propagandës denigruese dhe kurrësesi nuk do kërkojmë falje e as nuk do t’i përshtatemi mendimit të shërbëtorve të projekteve politike përjashtuese ndaj projektit kombëtar e as atyre ndërkombëtarë apo të grupeve tjera identitare margjinale. Neve na takon të mbrojmë vijën ideologjike të Rilindjes dhe zgjidhjen e vetme që Kombi ynë të ketë ekzistencën fizike, kulturore dhe politike të sigurtë! Neve na takon që të sigurohemi se ai nuk do mashtrohet mbas zgjidhjeve që imponohen dhe e robërojnë, duke e mbajtur të nënshtruar dhe të copëtuar.

Në këtë pikë historike dhe klivazh të ri, Kombi është para një udhëkryqi me dy zgjidhje të qarta:

-                                                  Atë të nënshtrimit dhe erozionit të identitetit të tij në përfitim të identiteteve të imponuara nga jashtë, duke u ballafaquar me krijimin e shteteve të reja policore mbi tokat shqiptare, të cilët pretendojnë të jenë zgjidhja e duhur dhe legjitime e çështjes shqiptare, falë paqes ndërmjet gjashtë shteteve të krijuara në tokat e Shqipërisë.

-                                                  Atë të arritjes së formimit të një Kombi me identitet të vetëm Shqiptar, konform modelit të Rilindjes. Shteti Komb, që sikur Shtetet-kombe Evropiane do të garantonte të gjitha të drejtat për popullin qoftë ato individuale, qoftë ato Kombëtare (e drejta për të qenë Shqiptar, për të shprehur lirshëm identitetin, për t’u mbrojtur nga Shteti dhe pasur të njëjtat të drejta si të tjerët në Evropë).

Ne pa dyshim se duke zgjedhur opsionin e dytë mbetemi të përkushtuar për të realizuar Kombin Shqiptar, me identitet Shqiptar e Evropian (mbasi identiteti Evropian karakterizohet nga ideja një Komb në një Shtet). Ai Shtet natyrisht do të jetë garant i vazhdimësisë së Kombit dhe arritja e tij do të jetë hapi i parë i hyrjes së Kombit Shqiptar në historinë Evropiane. Meqë, atëherë, do të vije koha që Evropianët jo vetëm të na konsiderojnë si të barabartë dhe partner, duke u bërë vërtet miq me ne, por me mbylljen e “çështjes Shqiptare” dhe arritjen e programit të Rilindjes, ata edhe do të kuptojnë se dera ku duhet trokitur për çështjet me interesë për Shqiptarët gjendet në Kryeqytetin Shqiptar dhe se asgjë në rajonin e Ballkanit s’mund të zgjidhet pa u pyetur Shqipëria e pa u kënaqur edhe interesat e saj!

Do të përfundoja këtë letër me amanetin prekës të një bashkatdhetarit tim, Besnik Hysa, nga artikulli i tij “Varreza kolektive e quajtur këshilli Kombëtar”, i cili përfundon artikullin me këtë Amanet :

“Ky shkrim i kushtohet brezave të ardhshëm shqiptarë. Pse sot shqiptarët janë popull me vetëdije të ulët kombëtare dhe lejojnë TRADHTINË të udhëheq me jetën e tyre, nuk do të thotë se nesër nuk do të piqen kombëtarisht dhe të mos lejojnë tradhtinë politike që të jetë pjesë e tyre. Nuk guxojmë t’i privojmë ata nga e vërteta, se kush, përse dhe për çfarë çmimi i la pa tokën e të parëve të tyre që e kishin dhuratë nga Zoti e askush tjetër. Edhe shqiptarët një ditë do ta kenë Abraham Linkolnin e tyre. Ndoshta, nuk jemi edhe aq keq të mallkuar?!”

Arban Bislimi, Lion (Francë) me 28 Shkurt 2010.

Autori është Magjistër i Shkencave politike të Parisit në drejtimin e menaxhimit të politikave administrative dhe Shtetërore. Bashkëthemeluesë i Shoqërisë “28 Nëntori” e cila është pjesë e RROSH.

Ne shtetin e Nju Jorkut jetojnë shumë shqiptarë nga vise te ndryshme shqiptare – shumica me prejardhje nga Kosova. Ata kryesisht jetojnë në Bronx, Brooklyn, Queens, Staten Island  e shumë rrethe te asaj pjese te Nju Jorkut. Ka edhe familje të tjera te cilat jetojnë edhe afër ALBANY's - kryeqytetit të Nju Jorkut, si dhe gjithandej në gjithë shtetin e Nju Jorkut. Qyteza CANAJOHARIE është nje qytezë e cila ndodhet në periferi te ALBANY's (42mil), e cila shquhet në këtë rrethinë për qetësi dhe siguri - dukuri e cila mungon në shumë vende tjera në Amerike –dhe si rrjedhim i kësaj të jetë një qytezë e dalluar në gjithë Amerikën për një shkollë „të fortë“, me nxënës shembullorë -  të dalluar në mësime, duke u shpërblyer kështu me vendin e parë .    Ne këto dy shkolla, nxënësit perveç mësimit të rregullt, merren edhe me aktivitete të lira: sport, muzikë, teatër etj. Janë dy orkestra të cilat mbajnë koncerte të ndyshme gjatë gjithë vitit. Në këto orkestra marrin pjesë edhe dy vajza shqiptare, me orogjinë nga Kosova (Prishtina): Donjeta dhe Dalina Canolli.   Ne te gjitha shkollat e te gjitha shteteve në Amerikë, ani se mësimi nuk përfundon në të njëjtën datë, në muajin e fundit të vitit shkollor nxënësit janë të dtyruar t’i nështrohen testit  shteterore. Me anë të këtyre testeve vleresohen njohuritë e nxënësve dhe ky është kusht për të kaluar a jo në klasën tjetër. Nxënësve  të dalluar në mësimeve u jepen diploma të ndryshme, ndërsa  dhjetë më të mirët – në nivel shtetëror- marrin Diploma nga presidenti i Amerikës. Diplomat nga Presidenti u takojnë nxënësve të dalluar me të përfunduar kl. e 5-të, kl. e 8-të si dhe kl. e 12-të.   Donjeta Canolli për sukses të veçantë që ka treguar arriti të jetë në mesin e 10 nxënëseve më të dalluar në mësime në shtetin e Nju Jorkut dhe  të dekorohet kështu dy herë me Diplomë të nëshkruar nga presidenti  <>George W. Bush. Të parën e mori në vitin 2003, kur ishte 11 vjeçare, ku, atë ditë, drejtoresha e shkollës  me një dashuri dhe kënaqësi te veçantë e prezantoi para  gjithë të pranishmëve: „ Kam kënaqësinë të ju prezantoj këtë vogëlushe, e cila me origjinë është shqiptare nga Kosova dhe është shqiptaro-amerikane  dhe e cila edhe pse flet shumë bukur edhe gjuhën e prindërve të saj- shqipen, anglishten e flete si të ishte amerikane dhe sot ajo dëshmon, se di dhe mundet të bëjë gjithçka për Amerikën dhe Kosovën“. Diplomën e dytë e mori në vitin 2006.  Donjeta shpresone se edhe në kl e 12-të do të shpërblehet me diplomën e tretë, por kësaj radhe të nënshkruar nga presidenti i sapozgjedhur i Amerikës, Barac Obama.    Kjo eshte dëshmi se fëmijët shqiptarë, edhe pse te lindur në mërgim, kudo që ndodhen dhe jetojnë nëpër botë, janëe shembull i mirë duke përfaqësuar denjësisht vendlindjen nga kanë ardhur dhe duke u bërë kështu "Ambasadorë pa protokol“ të  popullit që i përkasin.

PËRFAQËSUESJA E KOSOVËS NJË SUEDI!

Me 28 Mars për herë të parë do vie përfaqësuesja e Kosovës e futbollit ku do të luan me ekipin suedez MFF-ë (Malmö Futboll Förening).
Në Skandinavi është hera e parë që përfaquesit e Kosovës janë për herë të parë në Suedi.

Ekipi MFF i ka edhe disa shqitarë të njohur që luajnë në atë ekip si:
Labinot Harbuzi si dhe Agon Mehmeti

FATON LUSHAKU QYTATAR NDERI I LINKOPINGUT?

Astrit GASHI (EXPRESS)

Në qytetin e Linkopingut, i cili është një nder katër qytet më të mëdha të Suedisë për qytetar nderi të këtij qyteti është nominuar 23 vjeçari nga Prishtina, Faton

Lushaku, i cili jeton tash 6 vite në ketë qytet. Kjo u bë duke zgjedhur dy përfaqësues të të rinjve të cilët përfaqësojnë interesat e rinisenë vendimmarrje. Aktualisht njëri nga dy përfaqësuesit e të rinjve në Linköping është Faton Lushaku.

Ky qytet që nga viti 2001, startoi me një projekt për të dëgjuar nga afër kërkesat e të rinjve dhe për ta ngritë ndikimin e tyre në shoqëri te cilin e udhëheq Fatoni, zyrat

e te cilëve janë në këtë komunë.

Fatoni tregon se ai është duke punuar me gjeneratën e gjashte në komunën e Linkpingut me terinj e qytetit prej moshës 13 deri 20 vjet. Te rinjtë interesohen shume që ata të janë pjesëmarrës në veprime politike ku aranzhohen takime me politikanë dhe të rinjtë vendosin çka të debatohet dhe si ata mund të kenë ndikim me te madh ne vendimet politike.

I kontaktuar nga Express, Fatoni thotë se vërtet ndihet i kënaqur qe nga 192 persona sa ishin te nominuar, ai tani gjendet në mesin e dhjetë finalisteve që populli suedez ka mundësi t’i votojë. Ai tregon se tani është duke punuar me një projekt për një shkolle në te cilën ka filluar mësimet ne kohen kur ka ardhur në Suedi dhe

ku e ka mësuar gjuhen suedeze.

Shumë media ne Suedi këto ditë po e paraqesin shembullin e Fatonit, i cili për një kohe rekord mësoje gjuhen suedeze u integrua në shoqëri dhe ka përkrahje

te madhe edhe nga te rinj e këtij qyteti universitar. Edhe vitin e kaluar babai i tij Sabri Lushaku ishte i nominuar si afaristi më isuksesshëm i huaj që punon në

këtë qytet.